Al 3 reacties op dit bericht!

1. 

   martie gerus schreef op 14 juli 2011 om 15:26:
   
   

   He Marian,

   Wat goed dat je die video gemaakt hebt.
   Leuk hoe je dat hebt gedaan.

   Ik ben voor Felicity, Brigit en een andere engelse een event aan het organiseren op 10 september in Amsterdam. Het is in het engels.
   Misschien vind je het leuk erbij te zijn en het in je netwerk te promoten.
   http://www.phenomenalwomenevents.com

   Daar staat event in Amsterdam genoemd.

   Als je meer info wil stuur ik het je toe.

   Heel veel succes

   Martie

    
2. 

   tamara schreef op 25 juli 2011 om 00:24:
   
   

   Beste Marian,

   Ik ontvang al een tijdje jou nieuwsbrieven van ´justbeyou´
   Soms lees ik ze, soms heb ik er iets aan, soms paas ik ze door aan anderen die het dan harder nodig hebben, soms verwijder ik ze gelijk omdat ik andere dingen aan m´n hoofd heb. Maar nu wil ik je mijn ding zeggen.
   `Ik herken mezelf in jou Marian.
   Mijn eigen vader overleed toen ik 5 jaar was aan botkanker. Ik had een broer van 2 jr. ouder, m´n maatje.
   Wij zijn opgegroeid met een alcoholistische stiefvader, hij heeft zichzelf letterlijk doodgezopen. De ´vaders´ die daarna kwamen, daar veegde ik de vloer mee aan. Op m´n 16e ben ik het huis uit gegaan, ik wist alles al )dacht ik) Op m´n 21e kreeg ik m´n eerste zoon, de relatie met zijn vader was helaas al over voordat onze kleine 1 jr. werd. Van mijn 2e man heb ik nog 2 jongens gekregen én een berg schulden leugens en ellende. Tijdens ons huwelijk werd mijn broer ziek, na 9 mnd overleed hij aan lymfklierkanker. Hij was toen 26, ik 24. Dat is nu bijna 15 jr. geleden. Na 5 jr.huwelijk ben ik gescheiden van de vader van m´n 2 jongsten, veel rechtzaken en uiteindelijk kreeg hij een omgangsregeling met onze kids ´onder toezicht én met begeleiding´. Bijna direct na die uitspraak, kreeg hij te horen dat hij lymfklierkanker had, niet te genezen en nog een jaar te leven. Vanaf die tijd kwam hij bij ons voor de kids, zovaak hij maar wilde. Toen dát niet meer ging, gingen wij naar hem toe. Ik heb bewust ervoor gekozen om de kids niet te betrekken bij onze pers. véte, wij zijn bij het hele proces van ziekte, overlijden en begraven erg betrokken geweest.
   Ik ben 10 jr. met mijn 3 jongens ´alleen´ geweest. Was weleens verliefd maar nooit voor lange tijd. Het heeft lang geduurd eer ik tevreden was met mijn leven maar het is me wel gelukt!
   Sept 2010 kreeg ik een relatie met John )44). Wij kennen elkaar al 15 jr. hij was altijd al een goede vriend maar sinds zomer 2010 was hij gescheiden. Toen zijn we close geworden. We hadden plannen om over zo´n 2 jr. te trouwen, als alles goed zou blijven gaan.
   Febr 2011 kregen we te horen dat hij longkanker heeft met uitzaaiien in z´n lymfklieren, botten en lever, agressief, kleincellig en niet te genezen.
   De zwaarst mogelijke chemokuur heeft alleen aangeslagen op z´n long, in de rest van zijn lichaam was het verder verspreid. Helaas heeft dit maar 1 maand uitstel opgeleverd.1 mnd na de chemokuren was de kanker in zijn long alweer even hard, veel en erg terug.
   Op dit moment zijn we weer 1 maand verder. Hij heeft pijn, eet minder, slaapt veel, slikt veel medicijnen, is bestraald, hebben we gesprekken over eutenasie gehad met de huisarts enz. Binnen enkele weken, of misschien maand, zal hij overlijden.

   Ik ben 39 jaar. John 44, Allebij zijn we positief ingesteld, maken overal een lolletje van.
   Mijn uitspraak is: `op het eind komt alles goed, zo niet, dan is het nog niet het einde´.
   Ik ben ervan overtuigd dat mijn positieve houding-levenswijze me op het rechte pad heeft gehouden-gekregen, en mij, en mijn gezin, ondanks alles, tevreden zijn. Maar nu, op dit moment………
   HEB IK HET IDEE DAT DE DUIVEL ALTIJD OP DEZELFDE HOOP SCHIJT.

   De enige man waar ik altijd alles tegen kon zeggen, alles mee kon delen.
   De enige man waar mijn kids een voorbeeld aan kunnen nemen, kunnen vertrouwen……….. zullen we binnenkort gaan begraven.
   ´Onze´ oudste zoon wilt het nummer van de Opposites en Trijntje Oosterhuis ´een brief aan jou´ draaien op de begravenis.
   ´Onze´ jongste zoon zou als eerbetoon met z´n step )hij is stuntstepper) over de kist willen springen. ´Onze´ middelste zoon is het huis niet meer uit te krijgen, heeft geen interesse meer in vriendjes, sport enz.
   Maar ik red het wel………. op het eind.
   Want dan komt alles goed.
   Ik BEN positief, maar heb het op dit moment erg moeilijk.

   Waarom ik dit nu allemaal schrijf weet ik nieteens. I go with the flow.
   En ik wil je nog even mijn respect geven voor je site, voor je woorden, je manier waarop je in het leven staat.
   Je lijk mij wel! )maar nu ff niet)

   liefs Tamara

    
3. 

   marian schreef op 25 juli 2011 om 15:02:
   
   

   Beste Tamara,

   Bedankt voor je reactie. Ik heb dit met dik kippevel zitten lezen en woorden schieten dan ook even tekort.

   Wat ik op dit moment tegen je wil zeggen: “geniet van de resterende tijd van jullie samen en van elk moment die er nu nog is, dit kan je niet meer overdoen!”

   Ik kom nog er nog even bij je op terug, bedankt voor je lieve woorden.

   Ik stuur alle positieve energie naar je toe.

   Warme groet, Marian

    

Plaats een reactie: